Temizlik İmandan Gelir

0
58

Günaydın sevgili okuyucularım nasılsınız bu sabah? “Temizlik imandan gelir” diye bir söz vardır. Bu söze inanırım candan gönülden. Temizlik anlayışı zamanla öğrendim ki kişiye göre değişiyor. Kimisi için temizlik etrafı silip süpürmek, toz almak, kimisi için üstünü başını temiz tutmak, kimisi içinse içini temiz tutmaktır temizlik. Dipte köşede toz, kir, pas bırakmamak.

Benim içinse hepsi birdendir. İçini temiz tutan dışını da temiz tutar diye düşünüyorum. Bu hem maddi anlamda hem de manevi anlamda bir temizliliktir, her iki anlamdan biri eksik ise temizlikte eksik kalır bence. Ve iddia ediyorum ki bizim toplumca temizlik anlayışımız eksik ve yanlıştır. Örneğin sahilde çekirdek çıtlayıp kaldırımda kabuktan halı oluşturan bir ev hanımının evindeki temizlikten kuşku duyarım. Evi temizdir, olabilir ancak temizliği sokağa taşımıyorsa o temizlik eksiktir ve bir yerde anlamsızdır ki o sokaklar sanki bizim değil de uzaylılarınmış gibi davranırız. Ancak öyle bile olsa bizde o sokaklardan geçip gidiyoruz ve tepe, tepe kullanıyoruz yani? Yani bizimde sorumluluğumuz var o sokakların temizliğinde değil mi? Ama nedense temiz tutmak aklımızdan geçmez bile.

Çünkü temizlik anlayışımız bu, evi temizler kapı önünü kirli bırakırız. Merdivenleri kullanırız ama onları da temiz tutmayız, elimizde ne varsa buruşturup bir kenara atarız, sigara izmariti dahil. Ve biz bu kirli sokaklarda geçer kirli merdivenlerden çıkar ve kirli kapı önünden evimize gireriz. Bunca kiri taşıdığımız evimiz nasıl temiz olabilir bilmiyorum. Ancak benim düşünceme göre temizliğin tam olması şart. Halıyı süpürüp kiri halı altına atmak temizlik değildir. İnsan böylesi bir temizlikle ancak kendini kandırabilir.

Ve böyle bir anlayışla manevi temizlik oluşturmak olanaksızdır bence. Zaten bunu yapanların böyle bir düşüncesi de olmamıştır zahir.

Neyse herkesin temizlik anlayışı kendine diyorum. Ancak hiçbir zaman toplumla birlikte iken insanın kendine diye bir şeyi olmamalı da diye düşünüyorum ya, benim düşüncemde kendime.

Bu sabah mutfağı havalandırmak için pencereyi açtığımda çöp konteynırlarının, temizlik görevlilerince temizlenmekte olduğunu gördüm. Burada çöp konteynırları turuncu renkli plastikten, o ağır hantal şeyler kalkmış, yerine daha hafif ve renkli şeyler gelmiş. Renkli ve temiz olunca konteynırlar sokağında havası değiyor ister istemez. Kaldırım boyunca ve evlerin bahçelerindeki yeşil ağaçlar, çimenler çiçeklerle ve bu turuncu konteynırlar! Ne güzel dedim. Tazyikli suyla temizleniyor. Bekledim izlemeye devam ettim bana değişik gelen bu işi. Elemanlar konteynırın dışını bir anda tertemiz yaptılar ellerini hiç sürmeden.

Tamda bekliyorum içini temizleyecekler!! Ki içi yukardan göründüğü kadarı ile baya kirli, kirler yapışmış kalınlaşmış bile. Yukardan “hadi bir içeri sık şu tazyikli suyu içi de dışı gibi tertemiz olsun” diye mesaj göndermeye başladım. Ancak hiç oralı olmadı çalışan “dışı seni içi beni yakan” konteynırı bırakıp başkasına geçti. Elim yanağımda böylece kaldım. Yani elin bir şeye değmiyor. Bir sıkıyorsun, iki sıkıyorsun basınçlı suyu, daha çok değil. Ve bu senin görevin, iki dakikanı değil, yarım dakikanı alır bu iş, peki ama kardeşim neden yapmazsın? Neden dışını temizler içini kirli bırakırsın? Kendimi yiyorum içimden sekizinci kattan atlayıp “neden içini temizlemiyorsun kardeşim” diye sormak geliyor ya da bağırmak yukardan. Ama olmuyor yapmıyorum ancak daha buradayım (İstanbul) ve onları aşağıda yakalarım inşallah…

Ve sevgili okuyucularım bu dışı temizlemek içi kirli bırakmak bizim klasik davranışımız. Çünkü bizler her zaman işimizi benimsemeden yaparız oysa bu bir ahlak sorunudur. Sorumlu olduğun iş senin işindir. Ve bu iş için sana belli bir ödeme yapılıyor. Karşılığını aldığın bu işi yarım yaparsan, yarım ödeme almaya razı mısın? Hayır asla razı olmazsın o zaman işini tam yap, işin senin aynan kardeşim aynan…

Ve bizler sırf bu yarım yamalak benimsemeden yaptığımız işler yüzünden daha çok acılar çekeriz. Ve bu yüzden zahir “temizlik imandan gelir” demiş atalarımız.

& & & & &

Ve sevgili okuyucularım. Berke yeni bir tablet bilgisayar aldı dün. Çoktan ısmarlamıştı dün aradılar gelin aygıtınız hazır dediler. Çocuk heyecanla gitti aldı. Hepimizde heyecanına ortak olduk tabi. Bilgisayarı var ancak tableti olsun istedi, kendi harçlıklarını biriktirmiş bizde destek olduk. Avuç içinden biraz daha büyük olan aygıt şahane, bir sürü yeteneği var. Ancak tabi çalıştırabilirseniz? İki kardeş gece geç saatlere dek aygıtı çalıştırmaya çalıştılar ancak bir açılıp bir kapanan aygıtın dokunmatiğinde çalışmadığını anlıyorlar. Düşün çocuktaki yıkımı! Heyecanla bekliyorsun ve daha eline alır almaz arıza. Çocuk bir bozuldu bir üzüldü sormayın. Biz olur çaresine bakılır dedikçe o içine çekildi.

Alın işte yine bir ahlak sorunu, değil mi bu? Bu aygıtlar denetlenmeden mi satışa sunuluyor? Belli ki öyle? İnsan paradan vazgeçiyor ama düş kırklığı ve güvenin sarsılması çok kötü bir şey. Ve Berke’ye olan bu? Çocuk sabahlatan bilgisayarının derdinde koşturuyor bakalım ne olacak? Ve sevgili okuyucularım şimdilik sağlık ve sevgiyle hep birlikte kalın. Yase

Günün Şiiri

İKİ LÂF

Poliste adımızı sordular

-Bileklerimize kelepçe vurdular-

Dedik ki biz oyuz

Dosyada künyemiz vardır

Babamız Ahmet annemiz Fatma…

Vaktimiz yoktu evlenemedik

dedik;

Nüfusta kaydımız bekârdır.

Ne avrat, ne evlât, dünür…

Yirminci asırda her şair

bizim gibi düşünür.

İçerde küf ve nem

Demir parmaklık arkasında ışıltılar!

-Geç dediler;

Aralandı kapı, yürüdük,

Eğildi üstünden atladık – duvar.

Sağanak sağanak

Yağıyordu gökten aydınlık

Yürüdük…

Yer bizimle

gökler bizimle

Sular bizimle başladı yürümeğe,

Yürüdük

Demirkapı, Ahırkapı, Adliye.

Yürüdük…

Bileklerimizde tel kelepçe

Bütün gece…

Yargıçta suçumuzu sordular

-Bileklerimizde karakol mührü vurdular-

Dedik ki çok

Dedik ki yok

Dedik ki adam öldürmedik kan içmedik

Yalnız iki lâf dedik

Dedik ki

Gün ağardı göğe bak!

Dedik ki

Güneş doğsa sırtımız ısınacak!

Dedik ki çok

Hür bir dünyada mutlu insanlar

Onlar için yemiş verir ormanlar

İnsan büyür mihnet küçülür

Ve pürüzsüz sular gibi akar zamanlar.

Yıldızlar omuzların hemen tepesinde

Keder ve hınç Kafdağı’nın ötesinde

Gök bir anneçınar gibi üstünde onların

Ve onlar oynaşırlar bu çınarın gölgesinde.

Sokakta yolumuza durdular.

Neticeyi sordular.

Dedik ki

Ya kırmızı, ya sarı!

Şahit edip deriz ki gökleri ve tarlaları

Adam öldürmedik kan içmedik!

Yalnız iki lâf dedik.

İlhami Bekir TEZ

Günün Fıkrası

Of’lu hoca Cuma namazında içki içenleri fena azarlıyordu: “Paranızı sokağa atıyorsunuz! Kazanan kim? Meyhaneci… En büyük dükkan kimin? Meyhanecinin… En güzel ev kimin? Meyhanecinin… Ya en güzel araba? Meyhanecinin. Bu paraları veren kim? Ha sizin gibi kafasızlar…”

Aradan 2 hafta geçer, bir adam koşarak hocanın yanına gelir ve ellerine sarılıp öperek: “Allah razı olsun hocam, senin verdiğin içki vaazı sayesinde hayatım kurtuldu..”

Hoca memnun: “Aferin, içkiyi bırakmanın mükafatlarını ahrette de göreceksin oğlum.” der. Adam düzeltir: “İçkiyi bırakmadım hocam, MEYHANE AÇTIM!”

Günün Sözü

Bir başbakan sahneye çıkıp soytarılık yapsa yarım dakika beceremez, foyası ortaya çıkar. Ama bir soytarı, kimseye hissettirmeden yıllarca başbakan koltuğunda oturabilir…

Peter Ustinov

CEVAPLA

Please enter your comment!
Please enter your name here