Yaz Biterken…

0
41

Günaydın sevgili okuyucularım nalsınız bu sabah? Yazın son günlerini yaşarken sanki yaza yeniden “merhaba” der gibiyiz. Keskin güneş ve sıkıntılı geceler. Bazılarının evi daha serin olabilir ama bizim ev? Dört bir tarafından dolanıyor güneş, duvarlara bile dokunamıyorsunuz sımsıcak her taraf. Geçenlerde yurt dışından arkadaşım aradı “havalar hala sıcak mı?” diye sordu. “Sorma” dedim “hani bizim taraçada yalın ayak dolaşamadığımız günler vardı ya. Tabanlarımızın yandığı, asfaltların eridiği zamanlar. İşte aynen böyle sıcak” dedim, yüzümden akan terleri kurutmaya çalışırken. Karşıdan bir kahkaha koyuverdi. “Yapma ya” dedi… Valla  abartmıyorum dedim.

Birde sokakların  halini hiç sorma, her taraf  inşaat halinde, İskenderun koskocam bir şantiye sanki ama şikayet etmiyoruz olsun yakında her şey sona erecek, sen ancak kasım aralık ayında gel Türkiye’ye dedim. Ancak o zaman sıcak kırılır yollarda az biraz düzelmiş olur. “Olur” dedi gülerek. Dün Karaağaç Plajında  çocuklarla  yazın son günlerini yüzerek geçirelim diye gitmiştik. Ve doğrusu harika bir şey yapmışız. Etrafta in yok cin yok bir biz dört kişi, deniz bizim, plaj bizim, güneş bizim. Sandaletlerimizi  çıkarıp kumsalda yürümek istediğimizde yere basamadık, kumlar kavruluyordu sanki güneşte ancak iki üç adım atabildik sonra hemen sandaletlerimize sarıldık. Bu yüzden çocukluğumun sıcakları düşmüştü aklıma. Ağabeyime “havalar nasıl” diye sorduğunda… Gazipaşa’da hiçbir zaman böyle bir sıcak yaşamadık. Deniz suyu buz gibi, kumsal sıcak ama öyle tabanlarımızı yakacak kadar değil.

Ve bu havalarda Gazipaşa’da olmak vardı. Güneş çekilirken kızıllaşan gökyüzünde, ıssızlaşan sahilde dalgaların yavaşça sahildeki çakıl taşlarını okşayan sesini dinlemek. Deniz kokusuna karışan anızların yanık kokusunu solumak ve  otlaktan evlerine dönen kuzuların, danaların, çan sesine karışan hafif tozlu tıp, tıpları, açılan ağıl kapıları, süt sağmaya hazırlanan köylü kadınlar, tencerede pişen yemeğin içe dokunan kokusu. Okuldan dönen çocukların yemekten önce dersini bitirme telaşı  arkanızda dursa da bunu ta yürekte algılamak işte bu. Ve hayat erken inen gencin telaşı ile sessiz dökülür giderken. Garip bir yalnızlık çökerdi  omuzlarıma ve kalkıp gitmek gelmezdi  içimden büyü bozulmasın diye, o yazın elveda dediği sıcağın sırtımda ürpermeye dönüştüğü saatlerinde.

“Ne yazık bu yıl erken geldim  gideceğim” dedim ama ne mümkün. Yeni döşenen su boruları depoları patlattı yetmedi banyolardaki borular da su sızdırmaya başladı. Şimdi banyolar kırılacak yeni su boruları döşenecek  bir sürü  iş bir sürü masraf. Ve hava çok sıcak! Ve geçen yıllarda yaşadığım güzellikleri burada  yaşamanın olanağı yok. Şimdiler de. Belki bir iki hafta sonra olabilir. Ancak o zamanda  kim bilir nerde olacağım. Ve olduğum yerde oradaki gün batımını yaşayacağım, belki bir geminin küpeştesine dayanarak batan güneşi ya da yağmur sonrası oluşan renk kuşağını izlerken ta uzaklara dalıp gitmiş olacağım… Ama şimdi ancak  düşlere dalmış olmanın buruk  gülümsemesi var yüzümde, o da birazdan silinecek.

Çünkü boynuma doğru süzülen terler ve susmak bilmeyen su motorlarının gürültüsü ile yazı yazarken bilge olmanın hiç alemi yok. On beşinde anne olup dul kalan çocuk annelerin varlığını bilirken, hala sokakta kadın ölümlerine tanık olmak varken adını koyamadığım ama beni kara, kara düşündüren, mahalle baskısını her an hissederken bir şey yokmuş gibi davranabilmek. Ve inandığım değerlerin, aslında hepten yalan olduğunu öğrenmek. Çocukların bile bazen ne kadar faşist olabileceğini görüp aslında dünyanın sevgi üzerine değil de, yıkım, kavga ve ihtiras üzerine kurulduğunu yeniden, yeniden  hissederek yaşamak. Ve bu yalan dolan, sevgisiz dünyada, bencilik, ihanet yoksulluk, hırs içinde döndüğünü bilirken, akıllı olmanın da  çok ta gerekli  olduğunu düşünmüyorum artık.

Ve düşlerle başlayan yazım en acımasız gerçeklerle son bulmak zorunda kalıyor ne yazık ki. Ve sevgili okuyucularım şimdilik sağlık ve sevgiyle hep birlikte kalalım her zaman diyorum. Yase

Günün Şiiri

Bazı Şeyleri Açıklıyorum

Soracaksınız: Leylaklar nerede hani?

Gelincik yapraklı metafizik nerede?

Sözcüklerine incecik delikler açıp

onları saçan yağmur nerede?

Kuşlar nerede hani?

Her şeyi anlatayım.

Kent dışında yaşardım,

Madrid dışında, çanlarla,

saatlerle, ağaçlarla.

Görülürdü oradan

kurumuş yüzü Kastilya’nın

meşin bir okyanus gibi.

Evime

çiçek-evi derlerdi, sardunyalar fışkırırdı

duvarlarından çünkü:

güzel bir evdi

köpekleriyle, çocuklarıyla.

Hatırladın mı, Raul?

Rafael, hatırladın mı?

Hatırladın mı, Federico?

yerin altında,

hatırladın mı, balkonlarında o evin

Haziran ışığı çiçekler doldururdu ağzına.

Kardeşim, kardeşim!

Her şey

o kalın sesler, tezgâhların tuzu,

kabarmış ekmekler çıkaran fırın

ve heykelleriyle Argüelles pazarı

kurumuş bir mürekkep hokkasıydı sanki aldatmalar içinde:

yağ akardı kaşıklara,

ayakların, ellerin derin çarpıntısı

sokaklarda büyürdü,

metreler, litreler, temel

ölçüsü yaşamın,

balık yığınları,

rüzgâr gülünü bile şaşırtan

soğuk güneşiyle kiremitler,

patateslerin ince, çıldırmış beyazlığı,

domatesler yuvalanırdı denize dalga dalga.

Bir sabah tutuştu bunların hepsi,

bütün canlıları yutmak için bir sabah

fışkırdı topraktan

şenlik ateşleri,

silah vardı artık,

barut vardı artık,

artık kan vardı.

Haydutlar geldi uçaklarıyla,

yüzükleriyle, düşesleriyle haydutlar,

takdisler dağıtan kara keşişleriyle

haydutlar geldi gökyüzünden

çocukları öldürmek için,

çocuk kanı aktı sokaklarda

düpedüz çocukların kanı aktı.

Çakalların bile tiksindiği çakallar,

kuru çalıların bile tükürdüğü taşlar,

yılanları bile iğrendiren yılanlar!

Yüzyüze gelince bunlarla

kanını gördüm İspanya’nın,

kabarıyordu

bir onur ve bıçaklar dalgasında boğmak için sizleri!

Hain

generaller:

ölü evimi görün,

bakın paramparça İspanya’ya:

erimiş maden akıyor her evden

çiçek yerine,

her çukurundan İspanya’nın

İspanya yükseliyor,

her ölü çocuktan bir tüfek fışkırıyor,

gören bir tüfek,

kurşunlar doğuyor her cinayetten,

o kurşunlar günün birinde

on ikisinden vuracak yüreğinizi.

Soracaksınız: Şiiri neden

düşleri anlatmıyor, yaprakları

ve büyük yanardağlarını anayurdunun?

Gelin görün kanı sokaklardaki.

Gelin görün

kanı sokaklardaki.

Gelin görün kanı

sokaklardaki.

Pablo NERUDA

Çeviren: Ülkü TAMER

Günün Fıkrası

Elini Ver

Mahallenin bencil kasabı, göle düşmüş. Başlamış çırpınmaya. Hemen koşup köylüler: “Elini ver, elini ver” diye bağırmışlar. Ama adam elini uzatmamış. Tam göz göre, göre boğuluyormuş ki Hoca seslenmiş: “Yahu! o vermeyi bilmez. Elimi al” diye bağırsanıza…

Fransız ve Amerikalı

Fransız delikanlı, Paris’in bulvar kafesinde oturmuş, tipik kahvaltısını yapıyor. Kahve, kruvasan, ekmek, tereyağ, reçel. Yan masaya ağzında çikleti ile tipik bir Amerikalı turist oturmuş, sohbet başlamış.

Amerikalı: “O ekmeğin hepsini yiyecek misin?”

Fransız: “Tabii”

Amerikalı: “Biz yemeyiz, içinden biraz alır yeriz, kalan bir fıçıda toplanır, fabrikaya gider, kruvasan yapılır, Fransa’ ya satılır.”

Fransız cevap vermemiş.

Amerikalı: “Reçel de yer misiniz?”

Fransız (Öfkeli): “Tabii”

Amerikalı: “Biz meyveyi taze yeriz. Kabuklarını, çekirdeklerini, çürümüşlerini bir fıçıda toplar fabrikaya gönderir, reçel yapar, Fransızlara satarız.”

Fransız: “Peki siz kullandığınız prezervatifleri seviştikten sonra ne yaparsınız?”

Amerikalı: “Atarız tabii”

Fransız: “Biz atmayız. Bir fıçıda içindekilerle biriktirir, fabrikaya gönderir, çiklet yapar, Amerika’ya satarız!”

Günün Sözü

Mevkilerini para ile satan kimseler, masraflarını geri almak yoluna düşerler.

ARISTOTELES

Güzellik, çoğu zaman kusurları gizleyen bir örtüdür.

Honore de BALZAC

CEVAPLA

Please enter your comment!
Please enter your name here