Evde Bencilik

0
35

Günaydın sevgili okuyucularım nasılsınız bu sabah? Bu sabah yine şiir var dağarcığımda. Zorunlu olarak çünkü bazı insanların  dayatmalarından  bıkmış vaziyetteyim. Ve şiire sığındım. Bu insanlar canları istediğinde istediklerini yapmakta özgürdür kendilerince, sanki dünyada yalnızca kendileri varmış gibi yaşarlar. Bu insanların bazısı evlerde sürdürürler saltanatlarını. Ev sakinlerini görmezden gelirler. Sanki orada tek başlarına yaşıyormuş gibi davranırlar.  Ortak yaşam mekanları da   kendi tekellerinde sanırlar. Ki sürekli sormadan izin almadan  türlü değişiklikler yaparlar. Kafalarına göre. Mobilyaların  yeri sürekli değişir örneğin. Hiç sormadan yenileri eklenir bu ekleme yapılırken odanıza bile tecavüz edilir. Kendi odanızda bile her zaman  oturduğunuz  koltuğun yeri her an değişebilir dolabınızın yeri de. Eve her girdiğinizde sanki yabancı bir eve girmiş gibi olursunuz. Kimse sormaz değişiklik yaparken, aklına eser “ben yaptım” oldu der. Siz görmezden geldikçe oda kendi bildiğini yapmaya devam eder. Nasıl bir şeydir bu anlamaya çalışırsınız.  Bir sürü neden bulursunuz, huzursuzluk çıkmasın diye evde. Tamda  Tamam buna da alışırım dersiniz  yine bir gelirsiniz eve, yine değişmiş her taraf. Lahavle çekersiniz. Yine konuşmak istemezsiniz. Ve sonunda yeter be.  Bende varım diye diklenirsiniz.

Ve inanınki öyle bir tepkiyle karşılaşırsınız ki en az onun kadar güçlü değilseniz zaten ağzınızı açmayın bile. Yani bu  insanlar ne olur kendi egolarını kendi üzerinde gerçekleştirseler? Örneğin kuaföre gitseler normal insanlar gibi, canları sıkılınca. Değişim akıllarına gelince. Saçlarını değiştirsinler giysilerini  yeni ayakkabılar alsınlar canım. Yani değişikliği kendi üstlerinde başlarında yapsınlar öyle ev gibi ortak alanlarda değil. Bizim evimiz  hep böyledir. Bazen günde beş kez eşyalar  yer değiştirir. Gürültü olmasa esrarengiz bir şekilde değişiyorlar diyeceğim. İnler cinler değiştiriyor türünden. Ama bir gürültü çıkıyor ki o garip mobilyalardan inim, inim inliyorlar yerleri değişirken gariplerimin hele, hele  babadan kalma koltuğum ve hemen yanındaki çiçeğin yeri değişmiyor mu cinnet geçiresim  geliyor. Zavallı çiçek ağaç olmak üzereyken sürekli yer değiştirdiğinden bücür bir şeycik kaldı. Çok sinirlendiğimde bu çiçekte senden hesap soracak diyorum içimden. Ve ben deniz bunca değişim yaşanırken evde yalnızca kendi kendimi yemekle yetiniyorum  çünkü ne bedenen güçlüyüm o mobilyaları çekip çevirecek  ne de  bana yardım edecek birisi var bu işi yapabilmem için. Kavga edecek yapıda da  değilim. Susmak en büyük silahım ama namlusu hep bana donuk oluyor kardeşim.

Ve neredeyse bir haftadır  ev  sürekli değişiyor. Arkadaşlarım bile yetişemiyor değişikliğe. Ve bu sabah dünden kalmayım. Dün yeni bir eşya alındı eve yine sormadan renk ve ahenk gözetmeden. Sinirlerim tavan yapmadı yalnızca derin bir acı sardı içimi bedenimi. Demek bu kadar yokmuşum aslında. Ve bu durumda bencilliğin en alası duruyordu karşımda. Her şeye eyvallah diyorsunuz yine de huzursuzluk çıkmasın diye ama kardeşim birde nankörlükle suçlanmıyor musunuz? Sanki siz istemişsiniz de onlar büyük fedakârlıklarla bunu yapmışlar gibi.

Oysa kendi bencilliklerin ve “sen  ne bilirsin  ben yaptım olur, sende kimsin?” demenin yorgunluğu bu… Anlamıyorlar.  Katılımcı olsalar, ortak kararlar  alsalar  o zaman  herkes ortak yapardı işleri kimsenin canı yanmazdı.   Kardeşimle böyle yapardık sürekli o bana sorardı ben ona sorarım bir şey alınacak ya da verilecekse ortak karalarla. Ama burada  bu mekanda böyle şeyler sökmez.  Burada yalnız  ben varım sen istersen takla  at seni göremem imkan yok diyorlar. Karar verdim içimdeki beni  ortaya çıkardım. Gezi parkı eylemleri  bana bu ilhamı verdi. Böylece   mantıksızlığa karşı duracağım ya da  çekip gideceğim çünkü artık eskisi gibi yaşamaya devam edemeyeceğimi  biliyorum… Ama  önce  şiir okuyalım biraz.

Ve sevgili okuyucularım sağlık ve sevgi ile her zaman hep beraber kalalım diyorum. Okuyucularım arasında bu yazıdaki yapıyorsa ev sakinlerinden biri, lütfen bilsin ki çok huzursuz oluyor diğer sakinleri. Yase

Günün Şiiri

Denizde ay

İndi solgun ve ılık

Ayışığı denize

Bal rengi bir tatlılık

Çöktü gözlerinize

Baktınız uzun uzun

Bu sulara baktınız,

Sulara ruhunuzun

Tadını bıraktınız.

Bu tatla aydınlanan

Enginlere aktınız.

Halit Fahri Ozansoy

Aşk ile

Baktım ki gökyüzü baştanbaşa bulut

Unut diyor o güzel günleri unut.

Baktım ki deniz her dalgası ile düşman

Kuşlar av peşinde balıklar pusuda

Çok gerilerde kalmış çıktığım liman

Yok görünürde sığınacak bir ada.

Baktım ki o musibet gün gelip çatmış

Yolcusunda tayfasında şafak atmış

Ne yelken kar eder  ne kürek ne istim

Dayandım aşk ile yürüttüm gemiyi

Aşk ile koskoca dağları düz ettim

Avladım sonunda o civan kekliği.

Cahit Sıtkı Tarancı

DAĞLAR

Başım dağ, saçlarım kardır.

Deli rüzgarım vardır.

Ovalar bana çok dardır.

Benim meskenim dağlardır.

Şehirler bana bir tuzak:

İnsan sohbetleri yasak:

Uzak olun bendenden uzak

Benim meskenim dağlardır.

Kalbime benzer taşları

Heybetli öter kuşları,

Göğe yakındır başları

Benim meskenim dağlardır.

Yarimi ellere verin:

Sevdamı yellere verin.

Yelleri bana gönderin.

Benim meskenim dağlardır.

Bir gün kadrim bilinirse

İsmim ağza alınırsa

Yerim soran bulunursa:

Benim meskenim dağlardır.

Sabahattin Ali

 

Kır Uykusu

Ne hoştur kırlarda yazın uyumak!

Bulutlar ufukta beyaz bir yumak,

Ağaçlar bir derin hulyaya varmış,

Saçında yepyeni teller ağarmış.

Baş yorgun, yaslanır yeşil otlara,

Göz dalgın, uzanır ta bulutlara.

Öğleyin bu uyku bir aralıktır,

Saf hava bir kanat gibi ılıktır.

O zaman gönülde ne varsa diner,

Yüzlere tülümsü bir buğu iner.

Erirken sıcakta yaz kokuları,

Ne hoştur, ne hoştur kır uykuları!

Ahmet Kutsi TECER

Günün Fıkrası

Adam duştan çıktıktan sonra  üzerine bir şey almadan karısına dönmüş ve “-Bugün hava çok sıcak acaba bahçeye bu şekilde çıksam, sence komşular ne düşünür”

“-Her halde seninle paran için evlendiğimi düşünür.”

&  & & & &

Sarhoş sürücü arkadaşına döndü; “-Sanırım bir kasabaya yaklaşıyoruz.”

“-Nereden çıkardın şimdi bunu?”

“-Daha çok adam ezmeğe başladıkta…”

Günün Sözü

Gönüller silahla değil, sevgi ve yüksek gönüllülükle yenilirler.

B. SPİNOZO

Kibir bele bağlanmış taş gibidir. Onunla ne yüzülür, ne uçulur.

H.Bayram VELİ

Konuşmasını öğreninceye kadar susmak güç değildir.

K. MİKSATH

CEVAPLA

Please enter your comment!
Please enter your name here