Okullar Açıldı…

0
26

Günaydın sevgili okuyucularım, nasılsınız bu sabah? Okullar açıldı bin bir sıkıntı ile. Mithatpaşa ilk okulu depremde hasar gördüğünden öğretime açılmadı, öğrenciler başka okullara dağıtıldı. Ancak 6 Şubat’tan bu yana enkaz kaldırmaktan başka bir şey yapılamadı okula. Bir seçimler için taşımalıklar kuruldu, onun dışında bir şey yapılmadı. Oysa öncelik okulların olmalıydı. Gece gündüz demeden okullardaki sorunlar giderilmeliydi. Ancak belli ki tepeden tırnağa artık her şey gibi okullarda Allah’a emanet oldu.

Pahalılık, okul araç gereçleri, ders kitapları, servis ücretleri derken kısıtlı olan bütçeler daha da kısıtlandı. Elde avuçta bir şey kalmıyor gibi. Yüksek okullara gidecek öğrenciler için dertler katlanıyor. Yurtlarda yer bulursan ne ala, yoksa ev kiralarına yaklaşmanın olanağı yok. E ne yapalım otur evinde, okuma ya da evden diploma al. Maksat herkesi eve bağlamak ya.  Bundan güzel fırsat mı olur. Öğretmenler desen geçim derdindeler, deprem bölgesinde olanlar ev bulamıyorlar, taşımalıklarda ders vermeye çalışıyorlar, bin bir  zorlukla ellerindeki avuçlarındaki paraları çocuklarına mı, kendilerine mi, borçlarına mı harcayacaklar bilemiyorlar. Ama bir kesim var ki bütün bunlardan bir haber yaşıyor. Bir eli yağda bir eli balda, sırtını yaslamış birileriniz sırtına, ahkâm kesiyor. Öğretmenlere  “rahata alıştılar” diyor. Allah Allah nereden bu kanıya varıyor bu insanlar oturdukları koltuklarda anlamak mümkün değil valla. Kendisi oturduğu yerde paraları tıkırdarken asgari ücrettin ne demek olduğunu nasıl bilsin ki. Kendisi gibi sırtını başkalarının sırtına dayayanlar gibi. Gerçekten insanın aklı şaşıyor. Bunca körlük nasıl olabiliyor. Bari susun da bu sıcakta tansiyonları attırıp beddua almayın.

& & & & &

Ve haksızlıklar ve hak yemeler, ne deprem ne de herhangi bir felaket onları bu eylemlerden alıkoyamıyor ne tuhaf. Bir saniye içinde yerle bir oldu her şey, bir göz yumduk bir açtık hiçbir şey kalmamış, ne mal, ne can, hepimizin kayıpları  çoktan öte. Ve gördük ki bir dakika önce her şeyin vardı bir dakika sonra sevdiklerin dahil hiçbir şeyin yok. Sen neyin peşindesin daha be  ey  gafil….

Sinirliyim Sevgili okuyucularım haksızlıklar karşısında çıldırıyorum valla. Dün sokaktaydım. Ve gerçekten depremden evlerinin ağır hasar gördüğünü bildiğim insanlar var.  Bu insanlar hala o evlerde yaşıyormuş. Taşımalık verilmemiş onlara sıraya girmişler. Yetkililere sesleniyorum buradan. Lütfen bu taşımalıklarda yaşayan insanları kontrol edin. Çünkü yalnızca benim bildiğim, evlerinde hasar olmayan ya da az hasar olan insanlar o taşımalıklarda yaşıyor. Bir kontrolle bu haksızlıklar giderilebilir diye düşünüyorum. Az hareket çok iş görebilir. Bendeniz uyarıyorum “lütfen evin var evine  gidin başkasının hakkını yemeyin” diyorum ama kendim konuşup kendim duyuyorum. Yaptırım gücüm ve de hakkım yok ancak buradan  yetkilileri uyarabilirim lütfen “gevşeklik göstermeyin hak yiyicilere” diye…

Ve dünya şampiyonu olmuş voleybol  takımının  ülkemize kazandırdıkları, onuru görmezden gelip bacaklarına bakıyoruz valla pes. Adamların gözü pis, ne denir sen oyuna bakacağına bacaklara bakıyorsan kendini düzelt derler adama önce. Eğer kutsal kitabı okuyorsan o uyarıyor seni  “Gözlerini sakın” diyor “hareketleri sakın” diyor inanıyorsan. Sen fer fecir bakacaksın ve insanları aşağılayacaksın sonrada dini kitabı kullanacaksın valla bir garip olduk.

Ama hep gariptik ya işte dün 12 Eylül’de evlerimiz basılmıştı, kitaplarımız yakılmış, 17 yaşındaki gençler yaşları büyütülerek asılmıştı… Kitaplarımız, umutlarımız ve hayatımızın en güzel yaşları, gençliğimiz hayatımın güzel günleri çalındı, ömrümce kapanmayacak derin yaralar oluştu bağrımın ta içinde. Biz ne anlarız insandan, demokrasiden, dinden, imandan, haktan, hukuktan… Valla o kadar korkağız ki ödümüz kopuyor her şeyden. Bu yüzden sanki bir varmış bir yokmuş olmayacak gibi yaşıyoruz.

Ve sevgili okuyucularım şimdilik sağlık ve sevgiyle kalmaya çalışalım, her an bir gülümseme  ile gönül almaya çalışalım, hep sinirli olmak önce bize  zarar veriyor, bu yüzden ayrımsız gayrımsız kalalım malumların dışında… Yase

& & & & &

Huzur Nedir?

Halkı tarafından çok sevilen bir kral, huzuru en güzel resmedecek sanatçıya büyük bir ödül vereceğini ilan eder. Yarışmaya çok sayıda sanatçı katılır. Günlerce çalışırlar, birbirinden güzel resimler yaparlar, eserleri saraya teslim ederler. Tablolara bakan kral sadece ikisinden hoşlanır. Ama birinciyi seçmesi için karar vermesi gereklidir.

Resimlerden birisinde bir göl vardır. Göl, tıpkı bir ayna gibi etrafında yükselen dağların görüntüsünü yansıtmaktadır. Üst tarafta pamuk beyazı bulutlar gökyüzünü süslemektedir. Resim, bakanlara mükemmel bir huzur hissi verecek kadar güzeldir.

Diğer resimde de dağlar vardır. Ama engebeli ve çıplak dağlar. Dağların üstündeki öfkeli gökyüzünden boşanan yağmurlar ve çakan şimşek ise resmi daha da sıkıntılı bir hale sokmaktadır. Dağın eteklerindeki şelale insana gürültüyü, yorgunluğu hatırlatacak kadar hırçın resmedilmiştir. Kısaca resim, pek de öyle huzur verecek türden değildir.

Fakat kral resme bakınca, şelalenin ardında kayalıklardaki, çatlaktan çıkan mini minnacık bir çalılık görür. Çalılığın üstünde ise bir anne kuşun örttüğü bir kuş yuvası göze çarpmaktadır. Sertçe akan suyun orta yerinde anne kuşun kurduğu yuva izleyenlere harika bir huzur ve sakinlik örneği sunmaktadır.

Ödülü kim kazandı dersiniz? Tabi ki ikinci resim… Kral bunun nedenini şöyle açıkladı: “Huzur hiçbir gürültünün, sıkıntının ya da zorluğun bulunmadığı yer demek değildir. Huzur, bütün bunların içinde bile yüreğimizin sükunet bulabilmesidir.”

& & & & &

Leonardo Ve Son Akşam Yemeği

‘Simyacı’nın meşhur yazarı Paulo Coelho`dan bir hikaye …

Leonardo da Vinci `Son Akşam Yemeği` isimli resmini yapmayı düşündüğünde büyük bir güçlükle karşılaştı. İyi`yi İsa`nın bedeninde, Kötü`yü de İsa`nın arkadaşı olan ve son akşam yemeğinde ona ihanet etmeye karar veren Yahuda`nın bedeninde tasvir etmek zorundaydı.

Resmi yarım bırakarak bu iki kişiye model olarak kullanabileceği birilerini aramaya başladı. Bir gün bir koronun verdiği konser sırasında, korodakilerden birinin İsa tasvirine çok uyduğunu fark etti. Onu poz vermesi için atölyesine davet etti, sayısız taslak ve eskiz çizdi. Aradan üç yıl geçti. `Son Akşam Yemeği` neredeyse tamamlanmıştı, ancak Leonardo da Vinci henüz Yahuda için kullanacağı modeli bulamamıştı.

Leonardo`nun çalıştığı kilisenin kardinali, resmi bir an önce bitirmesi için ressamı sıkıştırmaya başladı. Günlerce aradıktan sonra Leonardo vaktinden önce yaşlanmış genç bir adam buldu. Paçavralar içindeki bu adam sarhoşluktan kendinden geçmiş bir durumda kaldırım kenarına yığılmıştı.

Leonardo, yardımcılarına adamı güçlükle de olsa kiliseye taşımalarını söyledi. Çünkü artık taslak çizecek zamanı kalmamıştı. Kiliseye varınca yardımcılar adamı ayağa diktiler. Zavallı, başına gelenleri anlamamıştı. Leonardo adamın yüzünde görülen inançsızlığı, günahı, bencilliği resme geçiriyordu..

Leonardo işini bitirdiğinde, o zamana kadar sarhoşluğun etkisinden kurtulmuş olan berduş gözlerini açtı ve bu harika duvar resmini gördü. Şaşkınlık ve hüzün dolu bir sesle şöyle dedi:  `Ben bu resmi daha önce gördüm…`

`Ne zaman?` diye sordu Leonardo da Vinci, o da şaşırmıştı..

`Üç yıl önce` dedi adam. `Elimde avucumda olanı kaybetmeden önce… O sıralarda bir koroda şarkı söylüyordum. Pek çok hayalim vardı. Bir ressam beni İsa`nın yüzü için modellik yapmak üzere davet etmişti…`

İyi ve Kötü`nün yüzü aynıdır…

Her şey, insanın yoluna ne zaman çıktıklarına bağlıdır…

Paolo Coelho

Günün Şiiri

Keşke Hiç…

Ayazdım, azdım… Azıksızdım

İçimde sırasına koşan şiirler vardı

Zamansız çalmasaydın kapımı

Esmer gülüşünle mıh çakmasaydın günlerime

gelmeseydin

Zift ile karıyordu kendini gece

Gitmek uçurum, dönmek aramamanın yalvarısı

Vazgeçmek senden, pişman olmak

Yarını göremeyenlerin kör tanrısıyla zar atmaktı

gelmeseydin

Sarışın rüzgârlarda soluk benizli şiir eskizleri

Çorak zamanlarda kendisi için kanayamayan aşklar vardı

Yanılsamaların sonbahar yüzünden geçiyordum

Hilebazdı siyah dokunuşlar, cinayet kokuyordu

gelmeseydin

Tenimdeki kilim deseni yaralara

Kıymık gibi saplanan yağmur damlaları

Pembe kokusuna dikenini saplayan gül

Elgin sözcüklerden payıma düşen kül

Bakır şimşekleriyle kahkaha atan

Gökyüzüydü tek paylaştığımız

gelmeseydin

Mezatta hırpani bir sözcüktü vefa

Yokluğunun tadı kusursuz ve gölgesiz gri

Unutmak çağımızın en masum duldasıydı

İntiharı ve hiçliği anımsatıyordu unutulmak

gelmeseydin

Yine de yeniden gelmeseydin

Hafif tebessüm iç kanamalı yüzümle

Serçeler gibi sabahı bekletmeseydin bana

Ayazdım, azıksızdım… azdım

gelmeseydin

Gözlerimdeki forsaya toprak tadında mavi bakmasaydın

Keşke hiç!..

C. Hakkı ZARİÇ

 Sis ve Tuz

–O’na, sıfırda kalana veda şiiri…

Uyku tutmuyor kaçışı olmayan tanıdık sabahı

Açık kapılardan hâki ayak sesleri sızıyor

Tabana çöküyor tavan, sis kaplıyor her yanı

Hayata Dönüş Operasyonu’nun gri kurşunlarıyla

Hasar tespit tutanakları yazıyorum ömrüme

Kan soluyorum, öğürüyor, kusuyor ve soluyorum

Soluyor penceredeki begonyanın yaprakları

Zayıfladıkça gözleri büyüyen ölüm oruççuları

Küfre yaslanıp ayakta durduğum anlar soluyor

Suratımda kahkahaları patlayan kırık aynalar

Ve horozu kalkık tabancaların maskeli tehdidi

Parçalanmış bir kafatası düşürüyor kucağıma

Her kıpırtıda serçeler havalanıyor içimden göğe

Soğuktan titriyorum, parmaklarım uyuşuyor

Gözleri bağlı kuzeyin, oldukça yavan ve yalancı batı

Buz tutuyor gülüşüm ağzımda, buz tutuyor, buz

Anları düşünüp anlamlar aramaya çabalıyorum

Dolanıyor sığıntı halinde, derinliğini arıyor gün

Her şey bir ayrılık armağanıyla adlandırılıyor

Bir kadının salı sabahındaki vazgeçilmez güzelliği

Hayli baş ağrısı, elleri havadaki yenilgi

Kalın bir çift çorap, öksürük nöbeti, boğulma anı

Tuz sonra, sağanak halinde tuz, tuz !..

C.Hakkı ZARİÇ

Günün Fıkrası

Kaynanası Kaybolan Temel

Kaynanası kaybolan Temel gazeteye ilan verir. İlanda şu yazıyordur: “Kaynanam dün akşam saat sekiz sularında kaybolmuştur, görenlerin görmezlikten gelmesi rica olunur.”

Günün Sözü

Ne kadar bilirsen bil, söylediklerin karşındakinin anlayabileceği kadardır.

Mevlana

CEVAPLA

Please enter your comment!
Please enter your name here