“Gen”lere Taktık…

0
107

Günaydın sevgili okuyucularım nasılsınız bu sabah? Tarih tekerrür (tekrar) eder buna inanıyorum. Ama insanın ruhsal durumu duruşu ve düşünceleri değişik yıllarda ama aynı aylarda hep aynı mı olur? Buna da kendini tekrarlamak mı denir? Öyleyse kendimi tekrarlıyorum bu sabah? Geçen yılın Mart ayının 5inci günündeki yazımla 2013 Mart ayının beşinci günündeki ruhi ve havai durumu ile. Ne garip  şöyle bir dolaşıyordum suskun ve suskun olmanın bütün avantajları ile belgelerimde bir de baktım ki aynı ruh durumu ve yanı havalar sanki birbirinin aynısı nasıl oluyor bu anlayamıyorum birde insan değişir derler aslında insan kendini tekrar ediyor yalnızca ve bu tekrarlar bir şeyler ekleyebiliyorsa dağarcığınıza kazancız bu, yoksa hayat aynen tarihin tekerrürü gibi tekrarlıyor bizi de. Ve bu bapta geçen yıl bugün yazdığım yazıyı bu günümün aynısı olduğu için yeniden paylaşıyorum. Yazı yazmanın güzelliklerinden biri de bu kendinizin tarihçisi oluyorsunuz böylece. 

Günaydın sevgili okuyucularım nasılsınız bu sabah? Yine sımsıkı suskunum bu sabah? Konuşmayı taktım kafaya konuşma gayretim yok. Fısıldama bile. Sımsıkı dudaklarım dişlerim. Herkes o kadar çok saçma sapan ve ıvır zıvırı kafaya takmış dile dolamış, vırvır, zırzır konuşuyor ki gına geldi. (bıkmak usanmak) bazı zamanlar buna dayanıyorsunuz hatta o kadar hoş görüyorsunuz ki, kendinize “aferin” bile diyebiliyorsunuz. Ve bu günüde atlattık hiç söylenmeden diyebiliyorsunuz. Ama bazen de bir sabırsız bir sıkıntılı, bir  suskun oluyorsunuz ki kimse konuşmasın istiyorsunuz, mümkünse sussun bütün sesler. Çünkü içimizdeki sesler konuşuyor ve biz onları dinliyoruz dudaklarımız sımsıkı gözlerimizde boş bir bakış. Hatları sertleşmiş bir surat. Allah aşkınıza sımsıkı dudaklardan ve sert surattan kimse bir mesaj çıkaramaz mı? Kimse bazen, bazen bu durumda olmadı mı, olmuyor mu? Biz özel miyiz yalnız mıyız bu alemde iç seslerini dinlerken sessizlik isteyen… Hiç sanmıyorum. Öyle olsaydı biz kendimizi hangi aynada görecektik? İşte sorun burada. Aynaya bakmayı bilmek gerek. Her aynaya bakan gerçeği göremez ki görebilseydi bu yazıyı yazıyor olmazdım şimdi. Evet o kadar çok ki yanımda çok konuşanlar, hiç konuşmak ve dinlemek istemediğimi asla görmek istemeyenler. Neden böyle oluyor diye bu konuda ufak bir araştırma yapma gereği duydum artık. Çok konuşmak gensel bir şey mi? Beyinsel bir işlev mi, denetlenebilir mi  denetlenemez mi, çok konuşanlar ya da az konuşanlar genleri icabı mı bu durumdalar? Bilim bunlara yanıt verebilir mi? Vermiş mi biz belki bilmiyoruz falan ve başladım araştırmaya. Araştırdıkça şaşırdım kafam karıştı, bu konuda bilim baya bir uğraşıyormuş ve yepyeni bulgular falan çıkıyormuş ortaya  kafam karıştı okudukça ve sonunda  çok kısa olarak özetlemem gerek diye düşündüm okuduklarımı.

Aslında   insanın  konuşma  işlevinden sorumlu FOX2 adlı bir gen varmış. Ve 1998 yılında ancak bu genin farkına varmış İngiliz bilim adamları. Konuşma bozukluğu olan İngiliz bir ailenin muayenesi esnasında bu genden haberdar olmuşlar. Biliyor muydunuz ben bilmiyordum. Bir İngiliz ailenin bireylerinin konuşma ve anlamada güçlük çekmesini araştıran bilim adamları bu sorunun  taşıdıkları FOX2 geninin anormal versiyonlarının neden olduğunu anlamış. (aa)

Netten aldığım bu bilgi ışığında söylenebilir mi bilmiyorum ama ben söylüyorum… Bu durumda. Çok konuşmakta ya da konuşmamakta bir FOX2 genin anormal versiyonundan kaynaklanıyor olabilir mi?

Şimdi çok konuşarak beni hayatımdan bezdirenlere bir teşekkür borcum var. Eğer bu gün bu yüzden çok muzdarip olmasaydım, konuşma geninin varlığından haberdar olmayacaktım ve bu geni bilim adamlarının fareler üzerinde denediklerinden de bilmeyecektim. Peki bu bilginin bana yararı ne olabilir? Tabiî ki daha az kızabilirim artık çok konuşanlara ve konuşmayanlara ve daha çok anlayışlı olabilirim ve kendimi sakinleştirmem içinde yararı olabilir bu bilginin.

Her türlü bilgi her koşulda yarar sağlar yaralanmak isteyene. Ve şaka bir yana çok konuşma ya da az konuşma bence bir FOX2 geninin çalışma bozukluğundan çok bir huy diye düşünüyorum. Ve biz insanlar sanıyorum kendimizi denetleyebiliriz eğer istersek. Ve özgürlüğünü elimize alabilir dilimizin. İşte o zaman  kimse bizden şikayetçi olmazdı. Yalnızca bir an bir saniye ben ne diyorum diye düşünebilsek.

Ve tam şu an eğer dilimin ipleri bende olmasaydı ve edindiğim bilgiler olmasaydı. Bir yangın yerine dönerdi mekanım sürekli yinelenen aynı şeylerden. Ancak ne edindiğim bilgiler ne de yeni gelişen anlayışım dudaklarımın mührünü gevşetemedi. Çünkü yine düşünüyorum ki, bazı konuşanlar kötülükten konuşuyor. Onlar kötü çünkü. Ve kötülük bir “gen” işi değil diye düşünüyorum. Yoksa onunda “gen”i var mı bir bakayım.

Biyoloji com.dan aldığım bilgilere göre “kötü” huy “gen”i de varmış işte of ya rahat, rahat kızamayacak mıyım?

Araştırmacıların bulgularına göre bazı kişilerde kendilerini daha çok şiddete ve hırçınlığa yönlendiren bir genetik özellik var. Ancak, “kötü huy geni”nin aktif hale gelmesi için kişilerin çocukken ihmal edilmiş veya  kötü muamele görmüş olması gerekli.

Bilim adamlarının belirttiklerine göre davranış biçimi, genler ve çevre arasındaki son derece komplike ilişkilerin sonucu olarak ortaya çıkıyor. Dolayısıyla  bebeklerin, yaşları ilerledikçe kavgacılık risklerini arttırabilecek genetik mutasyonlar  açısından incelenmeleri gerekir.

Bilim adamlarının yapabileceği bir diğer şey ise gençlerde ve yetişkinlerde her an kavgaya, hücuma hazır olmak gibi bir riski azaltabilecek ilaçlar geliştirmektir.

Ve sevgili okuyucularım bu durumda yapılacak şey yok, genleri ile davranan insanlardan çekeceğim var. Çünkü yalnızca genlerinin egemenliğinde yaşayan insanlar için yapabileceğim hiçbir şey yok ve ben genlerimin dışına çıkıp sabra sığınıyorum bu da zorunlu bilgeliğin yolunu açıyor bana ve dudaklarımın mührünü yalnız bu bozabiliyor. Ve şimdi sağlık ve sevgiyle kalın sevgili okuyucularım. Yase

Günün Şiiri

ANLAR MISIN?

Ağlasam sesimi duyar mısınız,
Mısralarımda;
Dokunabilir misiniz,
Göz yaşlarıma, ellerinizle?

Bilmezdim şarkıların bu kadar güzel,
Kelimelerinse kifayetsiz olduğunu
Bu derde düşmeden önce.

Bir yer var, biliyorum;
Her şeyi söylemek mümkün;
Epeyce yaklaşmışım, duyuyorum;
Anlatamıyorum

ÖPÜŞ TADINDA

Tek bir şiir yazmalıyım

Uyağı rüzgâr olan

Yağmura bürünmüş soluğu

Bir gün

Tek bir gün kalmalı

Benden kalacaksa geriye

Bir öpüş tadı dudağımda

Ve bir öpüş tadında

Olmalı o şiir de

Ahmet UYSAL

Kıssa’dan Hisse

FARE İLE DEVE

Çok eskiden, kendini beğenmiş şımarık bir fare ile akıllı ve alçak gönüllü bir deve yaşardı. Bir gün karşılaşıp arkadaş oldular. Fare: “-Sana kılavuzluk etmeliyim!” dedi…”Yularından çekip istediğim yere götürmeliyim!…” Deve arkadaşının küstahça teklifine razı oldu. Bir süre gittikten sonra küçük bir dere kenarına ulaştılar. Devenin diz kapaklarına bile ulaşmayan su, Fare için uçsuz bucaksız bir deniz gibiydi… “-Ben buradan geçemem diye fısıldadı korkuyla…

Deve: “-Ne bekliyorsun?” diye çıkıştı. “Kılavuz önden gider, dal bakalım suya…” “-Ama…” diye kekeledi Fare, “görmüyor musun su çok derin?” Fare mahcup olmuş, boyundan büyük işlere giriştiği için kıpkırmızı kesilmişti… “-Sizin için küçük ama, bana göre çok büyük bir su…” diye inledi. “Ben artık kılavuz olmaktan vazgeçiyorum. Keşke daha önceden düşünseydim de boyumdan büyük işlere girişmeseydim.”

“-Evet” dedi Deve, yumuşak bir sesle… Herkes kendi haddini bilmeli ve asla aldatıcı gurura kapılmamalı…

Günün Sözü

Başkalarının bahtiyarlığına imrenme. Çok kimseler var ki, senin hayatına gıbta ediyorlar.

Hz. Mevlâna

CEVAPLA

Please enter your comment!
Please enter your name here