Allah’tan Bize Armağan

0
63

Günaydın sevgili okuyucularım nasılsınız bu sabah? Dün arkadaşım denize bakarak derin bir nefes çekti  ve hadi mutluluğun resmini şimdi yapabilir misin dedi? “Mutluk işte şimdi senin hissettiğin şey, ne sen resmini yapabilirsin ne de ben?” dedim o dalarken  derin, derin hülyalara ben denizde düşüncelere daldım. Ve aklıma neler gelmedi neler paylaşım isterseniz…

Ve şimdilik sağlık ve sevgi, birlik ve beraberlik içinde kalalım diyorum sevgili okuyucularım her zaman hep el ele. Yase

Sayın Cengiz Gül’e Mesaj

Sayın Gül. Sizi basından izliyorum, çalışmalarınızı, işçi ve işçilerinizin hakkına sahip çıkmanızı gönülden takdir ediyorum. Şimdi  İskenderunlu öğrencilere sahip çıkmanızı istiyorum, şöyle ki; Karadeniz Karabük Üniversitesini kazanmış birkaç İskenderunlu okuyucumun çocukları Karabük Üniversitesine dün kayıt yaptırdılar ancak kalacak yer sıkıntısı çekiyorlar. Sözünü ettiğim kişilerin durumu çok nazik, sosyal sigortalarını bile ödeyecek  durumları yok, devlet yurdu  ise onlara çıkmamış  nedense…

Yani kısaca ev almak zorunda kalacaklar ki durumları buna da müsait değil… Benim sorum acaba bu hiçbir güvencesi olmayan öğrencilere Sayın Gül nasıl bir yardımda bulunabilirsiniz? Arkadaşlarımız nedense sizin yardım edebileceğiniz gibi bir fikir edinmişler. Onların istediği yalnızca kalabilecekleri güvenli bir mekânda okullarına güvenle gidebilmek… Sağlık ve sevgiyle kalın, yanıtınız ne olursa olsun ama lütfen bir yanıt olsun verin! Yase

Allah’tan Bize Armağan

Los Angeles Times yazarlarından Ann Wells’in yazısı:

Kız kardeşimin evinde cenaze hazırlıkları yapılıyordu. Eniştem; kız kardeşimin tuvalet masasının en alt gözünü açtı ve ince kağıda sarılmış bir paket çıkardı. “Bu” dedi, “sıradan bir iç çamaşırı değil.” Kağıdı açtı ve çamaşırı bana uzattı. Zarif ve ipekliydi. Kenarları elişi dantelle süslenmişti. Astronomik bir fiyat taşıyan etiketi hala üstündeydi.

“Jan bunu New York’a ilk gittiğimizde almıştı. Nereden baksan sekiz, dokuz yıl olmuştur. Hiç giymedi. Özel bir gün için saklıyordu.”

Çamaşırı benden aldı ve cenaze evine götürmek üzere ayırdığımız diğer giysilerle birlikte yatağın üzerine koydu. Bırakırken eli bir an yumuşak kumaşı okşar gibi oyalandı. Tuvaletin gözünü hızla kapattı, bana döndü ve dedi ki: “Hiçbir şeyini özel bir gün için saklama. Yaşadığın her gün özeldir”

Cenazeyi izleyen günlerde enişteme ve yeğenime, beklenmeyen bir ölümün arkasından yapılması gereken tüm üzücü işlerde yardımcı olurken sık sık bu sözleri hatırladım. Kardeşimin ailesinin yaşadığı sehirden California’ya dönerken uçakta yine bu sözleri düşündüm. Kardeşimin göremediği, duyamadığı veya yapamadığı bütün şeyleri düşündüm.

Hala eniştemin sözlerini düşünüyorum ve hayatım değişti. Artık daha çok okuyor, daha az toz alıyorum. Balkonda oturup bahçemi seyrediyorum, uzayan çimlere aldırmadan.

Ailem ve dostlarımla daha çok vakit geçiriyorum, iş toplantılarında daha az. Mümkün olduğu kadar sık, hayatın katlanılması gereken bir dertler zinciri yerine, zevk alınacak olaylar silsilesi olarak görülmesi gerektiğini hatırlatıyorum kendime. Her anın güzelliğini duyumsayarak yaşamak istiyorum.

Hiç bir şeyimi özel günler için saklamıyorum. Kıymetli tabak çanağımı her “özel” olayda kullanıyorum. Bir kaç kilo vermek, tıkanan lavaboyu açmak, bahçemde ilk açan çiçek gibi özel olaylarda… En pahalı ceketimi canım isterse süpermarkete giderken giyiyorum. Teorime göre eğer zengin görünürsem, küçük bir torba erzak için o kadar parayı daha rahat ödeyebilirim. Pahalı parfümü özel partiler için saklamıyorum.

Mağazalardaki tezgahların ve banka memurlarının burunları da, en az parti parti gezen arkadaşlarımınkiler kadar iyi koku alır. “Bir gün” kelimesi dağarcığımdaki yerini kaybetti. Bir şey eğer görmeye, duymaya veya yapmaya değerse, onu şimdi görmek , duymak ve yapmak istiyorum.

Hepimizin yaşayacağımıza garanti gözüyle baktığımız yarını görmeyeceğini bilseydi eğer kız kardeşim, neler yapardı kim bilir ? Sanırım aile fertlerini veya yakın arkadaşlarını arardı. Belki eski birkaç arkadaşını arayıp aralarında geçen sürtüşmeler için özür dilerdi. Belki bir lokantaya götürür en sevdiği çin yemeğini ısmarlardı. Bunların hepsi birer tahmin… Kardeşimin neler yapamadan öldüğünü hiçbir zaman bilemeyeceğim. Ya ben ?…

Eğer sayılı saatimin kaldığını bilseydim, yapamadığım şeyler olduğu için kızardım. Yazmayı ertelediğim mektupları yazmadığım için kızardım. “Bir gün ararım” dediğim dostları görmediğim için kızardım.

Eşime ve kızıma onları ne kadar çok sevdiğimi yeterince sık söylemediğim için kızardım. Artık hayatlarımıza kahkaha ve renk katacak hiçbir şeyi yarına ertelememeye, duygularımı dizginlememeye çalışıyorum. Ve her sabah gözlerimi açtığımda kendime o günün “Özel bir gün” olduğunu söylüyorum. Her gün, her dakika, her nefes gerçekten Allah’tan bize bir armağan…

Günün Şiiri

Kır Türküsü

Yayılır karanlık sisler engine,

Korkarım, bakamam sana ben yine.

Yıllarca dalardım solgun rengine

Güneşten nur uman gözler yanmasa!

Vadide bir hazin nağme ürperdi;

Bu ıssız dağların sen misin derdi?

Üstünde yabani güller biterdi

Dereler, tepeler seni anmasa…

Çoşarak ruhunun bütün hevesi

Yükseldi uzaktan bir çoban sesi.

Bence bir, kırların ye’si,neşesi,

Kolların boynuma halkalanmasa!

Faruk Nafiz ÇAMLIBEL

Kış Bahçeleri

Dinmiş denizin şarkısı, rüzgar uyumakta,

Rıhtım boyu sonsuz bir üzüntüyle karaltı

Körfez düşünür, Kanlıca mahzundur uzakta,

Mazi gibi sislenmiş Emirgan Çınaraltı.

Can verdi kışın sunduğu taslarla zehirden

Her gonca kızıl bir gül açarken yolumuzda,

Üstündeki son dallar ağarmış diye birden

Pas tuttu nihayet suların rengi havuzda.

Yerlerde gezen hatıralar var korulukta;

Yapraklar, atılmış nice mektuplara eştir.

Mehtaba çalan sapsarı benziyle ufukta,

Binlerce dalın verdiği tek meyva güneştir.

İçlenme tabiattaki yekpare kederden,

Yas tutma dağılmış diye kuşlarla çiçekler.

Onlar dönecektir yine gittikleri yerden,

Onlarla giden günlerimiz dönmeyecektir.

Faruk Nafiz ÇAMLIBEL

Giden Gençliğe

Umudum, heyecanım bitmez pınardı bitti.

Gençliğim deli dolu esen rüzgardı, gitti

Neydi o sarhoşluklar dünyaya boş vermeler

O başka bir mevsimdi; bir ilkbahardı gitti

Çektiler elimden ellerini sevgililer.

Bir zaman bu gönülde kimler yaşardı gitti.

Hani hiç bitmeyecek sandığım güzellikler

Ne sevinçler gülüşler ve neler vardı gitti

Kalakaldım ben orada öylece paramparça

Her gelen yüreğimden bir şeyler kopardı gitti.

Hey benim doyamadığım deli fişek gençliğim

İçimde bir zamanlar bir kor yanardı gitti.

Ümit Yaşar OĞUZCAN

Günün Fıkrası

Temel yeni aldığı ayakkabısını, bir hafta giymemiş neden?

Satıcı bir hafta kadar ayağınızı sıkabilir dediği için

Temel Çöpçü

Temel İstanbul’a taşınmış bir akşam oturduğu apartmanın kapıcısı gelip. “Çööp” diye bağırınca. Temel cevap vermiş “İhtiyacccımız yok.”

Günün Sözü

Komşunu sev ama aradaki bahçe duvarını asla kaldırma.

Benjamin Franklin

Rüyaları gerçekleştirmenin en kısa yolu uyanmaktır.

W. Emerson

İnsanlara hergün balık vereceğinize, onlara balık tutmağı öğretin, sonunda siz rahat edersiniz.

Confuctus

Mevlana’dan Sözler

Kusursuz dost arayan dostsuz kalır.

Cahil kimsenin yanında kitap gibi sessiz ol.

Ne kadar bilirsen bil, söylediklerin karşındakinin anlayabileceği kadardır.

Başkalarının bahtiyarlığına imrenme. Çok kimseler var ki, senin hayatına gıbta ediyorlar.

İçteki kiri su değil, ancak gözyaşı temizler.

Kimde bir güzellik varsa, bilsin ki ödünçtür.

CEVAPLA

Please enter your comment!
Please enter your name here